به هر چیزی می توانی بخندی،حرفی نیست؛اما دنیای " کیشوت " ها اگر خنده دار است،اسف بار هم هست. گیرم نمی توانی جلوی خنده ات را بگیری.اشک ها را چه می کنی؟ با درد ها چه می کنی؟ کیشوت در دل یک " پارودی" خنده دار است؛اما در یک تراژدی چطور؟ تراژدی تنها مرگ قهرمان نیست. تراژدی گاهی رویا های از یاد رفته است و گاهی اندوه عمیقی ست در گوشه ای مدفون.

 تراژدی قصه ی زندگی آدم های مرده است؛آدم های سنگی و بی روح؛قصه ی پسرکی که ناگهان فریاد می کند: پادشاه لباس ندارد !

حالا هی بخند ! ... بنشین و بخند !