زیبای من!
 دانه را
خوشبختی،
شکفتن است
و مرا خوشبختی از
گرمای آفتابی ست
که تویی.

زیبا ی من! 
ریشه را
درخت به بار می نشاند
و میوه های مرا
ریشه های تو
حیات می رساند.

زیبای من ! 
مرا نه افسوسی و
  نه ضعفی .
که حضورت
پایان ناگزیر حسرت ها
و آغاز بهاری
دیگرگونه است.
بهاری ازلی ،
رویشی ابدی.

نیمی م شور
از آنکه دوست می دارمت.

نیمی م اشک
که "دوستت می دارم " واژه ای ست .
و نه شعری
تا یکسر همه آواز شوم.
یا ترانه ای.